Zo! Nu. En dan?

Het noorden, daar gaat het om.
Ik ga daar zo nu en dan eens langs om op adem te komen. Lucht zat daar, je kunt er niet aan ontkomen.

Alom luchtledig landschap, groen ondertekent. Aangenaam net boven Groningen in Groningen ontstaan uit water, eeuwen aangedikt met enig slib.Breed uitgemeten vaste grond hier onder je voeten.

Al klokkijkend lijkt de tijd hier stil te staan, al reis je een klein uur verder. Overal is ruimte zat om te vergeten dat er vooruitgang bestaat

Naar wad, gaan kijken, is niet gering adembenemend, daar was ik juist voor gekomen om dit te voorkomen. Bezie de wijdsheid vanaf de kruin tot aan de dijkvoet naar beneden gaan terwijl ik de lucht weer inga.

Licht doorlatend landschap

hoe ik ook het wend
of keer de horizon loopt
scheef af - geen gezicht

waar het wad waakt valt de stilte samen
het schemer werpt hier zijn vruchten af

een mager maantje valt mij ten deel
ik bespeur een lage toon gezet

door het koren wat voor de regen uit -
gaat - moet wijken

die karamel geurende oogst gedorst
door stof doen opwaaiende machinerieën

gaan in alle rust de trage bewegingen na
van een paddentrek die alle sporen wist

maar ook is zoek geraakt tot niets meer -
deugt - het stoppelveld nog wel of ontwaak ik

achter de slaper te veel ingesukkeld in de tijd
niet meer te achterhalen tegen het waterkeren


met wat van bovenaf nu gaat gebeuren staat
alvast te hoog verheven om zeker te weten